KUR BURRAT LIDHEN ME BESA-BESË

Nga: Kasam SHAQIRVELA

 

Si filli pashkëputshëm n’endje pa mbarim

Gjeni vetëbartet n’udhëtimin jetësor KUR BURRAT LIDHEN ME BESA-BESË

  ( Lidhjes së Prizrenit )

 

 

Si filli pashkëputshëm n’endje pa mbarim

Gjeni vetëbartet n’udhëtimin jetësor

Pandalshëm përvijohet labiririnthit

Dashuria me Fjalën e lidhur kurorë

Diademë i rri mendjes dhe shpirtit

 

Besa e jonë është ai indi në shpirt

Që lidhet pashkëputshëm me të

Dhe ajo lindi nga vetë Perënditë

Fryma hyjnore në te shndrit

Se është e shejntë si vetë Hyjnitë.

 

Në Malin Olimp ç’u mblodhën një ditë

Besën e lidhën që ta mbajnë breznitë

Fjalimin e mbajti të rrept si rrufetë

Mbreti mbi mbretër dhe mbi perënditë

Me skeptrin e artë në fronin përmbi retë

Amanetin për njerëzimin e la Zoti vetë.

 

Amaneti përcillej nëpër gjenerata

Ndër njerëz përhapej tamam sikur fe

Shumë popujve në glob iu dha urata

Rrënjët i lëshoi vetëmse tek ne

Brez pas brezi, në gjysh e në gjyshe

Me t’ndritur nipa e të hijshme mbesa

E Madhja, e Shenjta, e Jona, BESA !

 

Dhe burri hierëndë, me gjak shqiptari

Dikur herët, qysh nga mugëtirat e kohës,

Sikurse ia kishte përcjellur atij i pari

Ashtu ua përcolli edhe ai brezave trashëgues

Këtë diademë që në zanafillë të Hyjnive

Mbajtur përmbi krye nga yjet vezullues

Që nga Pellazgu, ai At i lashtë e i urtë

E deri më sot e këtu, tek babë Shqiptari

Gjeni dhe gjaku n’vetvete mbarështrues.

 

Mbreti Taulant, me dashuri, atë e zbatonte

Tek ilirë, dardanë, pajonë dhe maqedonë

Që kur në Lidhjen Molose, vetë, i ftonte

Jehona ngrihej dhe gjithandej përhapej

Udhëtonte mes furtunash dhe lemerishë

Një e kish në zemër, po edhe n’vetëdije

Binte e çohej veçse ndër ëndrra lirishë.

 

Fjala me Besë nuk reshte nuk ndalte

Gjenit i kërkonte ushqim në histori

Sërish gjakun e ndizte, zemrën e kallte

Me Besa-Besë të lidhun deri në Liri

 

Dhe burri hierëndë, me gjak shqiptari

Pirro i Epirit që nuk  përkulej

Në Lidhjen Epirote, në një sofër,

Me vllezër të të njëjtit gjak ulej

 

Lidhjet vazhdonin nëpër mesjetë

Të lidhura me besën, mes veti, me jetë

Dhe Diadema qiellit ngrihej e shndriste

Sikur Dielli kur i jep dritë Hënës

Në një zemër dhe në një tru niste

Ishte vetë shpirti që donte e fliste

Lidhja e Lezhës lidhej për gjuhë e gjak;

Gjergji i Kastriotëve në të, ylli n’bajrak.

Vullnetin më të madh se mosha e kishte

Dhe amanetin më të fortë se vetë jeta

Vetëm kështu Shqiptaria mund të ishte

Dhe frymë të merrte padërpre sadopak

Gjersa i lindnën trimat e Rilindjes

Që Shqiptarinë e kishin Fe e Atdhe!

Mendja e tyre e kulluar si karat i arit

Shpirti i pastër kaluar edhe qelibarit

Dhe zemra gjakun ua kishte në vlim

Nat e dit punonin e thonin me dhimbje

Do ta bëjmë Shqiptarinë, këtë vendin tim!

 

Dhe burrat hierëndë, me gjak shqiptari

Ata djem nënash shqiptare, që ishin shumë

Atdhedashuria nga zemra u rridhte lumë

Kur zëri i Atdheut buçiste n’kushtrim

U mblodhën u turrën n’Prizrenin e Lashtë

Fjalën me Besa-Besë burrat e lidhën

Lidhja e Prizrenit diademë xhevahirësh

Atdheu dhe Zoti kështu patën dashtë

Shqiptaria u shtri në tokat e t’parit

Nga Guri Shpuem e deri te Molla Kuqe

Shqiptarët i kënduan, fuqishëm, Lirisë!

Shtylla kryesore ku mbahej e lidhej paria

Nga bijtë më të denjë që pati Mëmëdheu

Qartë shkruhej dhe i thuhej botës pa hire

Anekënd ku dhe vetë zëri timbrin e kishte

Një Atdhe, një Flamur, një Gjuhë ka Liria

Se, “Feja e Shqiptarve është Shqiptaria!”

 

Pandalshëm përvijohet labiririnthit

Dashuria me Fjalën e lidhur kurorë

Diademë i rri mendjes dhe shpirtit

 

Besa e jonë është ai indi në shpirt

Që lidhet pashkëputshëm me të

Dhe ajo lindi nga vetë Perënditë

Fryma hyjnore në te shndrit

Se është e shejntë si vetë Hyjnitë.

 

Në Malin Olimp ç’u mblodhën një ditë

Besën e lidhën që ta mbajnë breznitë

Fjalimin e mbajti të rrept si rrufetë

Mbreti mbi mbretër dhe mbi perënditë

Me skeptrin e artë në fronin përmbi retë

Amanetin për njerëzimin e la Zoti vetë.

 

Amaneti përcillej nëpër gjenerata

Ndër njerëz përhapej tamam sikur fe

Shumë popujve në glob iu dha urata

Rrënjët i lëshoi vetëmse tek ne

Brez pas brezi, në gjysh e në gjyshe

Me t’ndritur nipa e të hijshme mbesa

E Madhja, e Shenjta, e Jona, BESA !

 

Dhe burri hierëndë, me gjak shqiptari

Dikur herët, qysh nga mugëtirat e kohës,

Sikurse ia kishte përcjellur atij i pari

Ashtu ua përcolli edhe ai brezave trashëgues

Këtë diademë që në zanafillë të Hyjnive

Mbajtur përmbi krye nga yjet vezullues

Që nga Pellazgu, ai At i lashtë e i urtë

E deri më sot e këtu, tek babë Shqiptari

Gjeni dhe gjaku n’vetvete mbarështrues.

 

Mbreti Taulant, me dashuri, atë e zbatonte

Tek ilirë, dardanë, pajonë dhe maqedonë

Që kur në Lidhjen Molose, vetë, i ftonte

Jehona ngrihej dhe gjithandej përhapej

Udhëtonte mes furtunash dhe lemerishë

Një e kish në zemër, po edhe n’vetëdije

Binte e çohej veçse ndër ëndrra lirishë.

 

Fjala me Besë nuk reshte nuk ndalte

Gjenit i kërkonte ushqim në histori

Sërish gjakun e ndizte, zemrën e kallte

Me Besa-Besë të lidhun deri në Liri

 

Dhe burri hierëndë, me gjak shqiptari

Pirro i Epirit që nuk  përkulej

Në Lidhjen Epirote, në një sofër,

Me vllezër të të njëjtit gjak ulej

 

Lidhjet vazhdonin nëpër mesjetë

Të lidhura me besën, mes veti, me jetë

Dhe Diadema qiellit ngrihej e shndriste

Sikur Dielli kur i jep dritë Hënës

Në një zemër dhe në një tru niste

Ishte vetë shpirti që donte e fliste

Lidhja e Lezhës lidhej për gjuhë e gjak;

Gjergji i Kastriotëve në të, ylli n’bajrak.

Vullnetin më të madh se mosha e kishte

Dhe amanetin më të fortë se vetë jeta

Vetëm kështu Shqiptaria mund të ishte

Dhe frymë të merrte padërpre sadopak

Gjersa i lindnën trimat e Rilindjes

Që Shqiptarinë e kishin Fe e Atdhe!

Mendja e tyre e kulluar si karat i arit

Shpirti i pastër kaluar edhe qelibarit

Dhe zemra gjakun ua kishte në vlim

Nat e dit punonin e thonin me dhimbje

Do ta bëjmë Shqiptarinë, këtë vendin tim!

 

Dhe burrat hierëndë, me gjak shqiptari

Ata djem nënash shqiptare, që ishin shumë

Atdhedashuria nga zemra u rridhte lumë

Kur zëri i Atdheut buçiste n’kushtrim

U mblodhën u turrën n’Prizrenin e Lashtë

Fjalën me Besa-Besë burrat e lidhën

Lidhja e Prizrenit diademë xhevahirësh

Atdheu dhe Zoti kështu patën dashtë

Shqiptaria u shtri në tokat e t’parit

Nga Guri Shpuem e deri te Molla Kuqe

Shqiptarët i kënduan, fuqishëm, Lirisë!

Shtylla kryesore ku mbahej e lidhej paria

Nga bijtë më të denjë që pati Mëmëdheu

Qartë shkruhej dhe i thuhej botës pa hire

Anekënd ku dhe vetë zëri timbrin e kishte

Një Atdhe, një Flamur, një Gjuhë ka Liria

Se, “Feja e Shqiptarve është Shqiptaria!”

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s