Ibrahim Berisha: Kafazi i Frikës

Nga vëllimi Kafazi i Frikës (2010, Ibrahim Berisha) 

Kafet

Jam student i vitit të dytë të filozofisë. Banoj ne fundin e rrugës që përshkon qendrën e Prishjtinës. Banesa gjendet në të majtë, prapa Tregut të pemëve dhe perimeve; shtëpia njëkatëshe nr.14. Është dhomë e vogël, thuajse pa dritare. Kur ngrihem në këmbë, prek tavanin me dërrasa të nxira nga lagështia. Koka më mbushet pluhur. Dhoma, disi e veçantë, i mbështetet shtëpisë dydhomëshe të pronarit, e cila, nga ndërtimi, është paralele me këtë qershizë, thotë i zoti i shtëpisë, Rama. Qershizës, me gjithë lulëzimin e përhershëm, kurrë deri më sot askush nuk ka mundur t’i hajë qoftë edhe një kokërr.

Në mëngjeset e freskëta të majit, shkoj në fakultet dhe rrugës rëndom pyes për çmimet e pemëve e të perimeve. Ato pjeshkë, aty piqen herët, m’i ka ëndja t’i ha në mbrëmje, në vend të darkës. Rëndom e blej gjysëmkilogrami. Kur kthej në banesë, i laj dhe pasi i prek lehtë me dorë, vlerësoj pjekurinë e tyre. Sipas pjekurisë edhe ua heq bërthamat.

Por, herë pas here, kur ligjëratat fillojnë pas orës dhjetë, kjo ndodh të martën dhe të premten, për nge e pi një kafe në restorantin “Kulla”, që ka një tarracë të vogël, me tri tavolina dhe dymbëdhjetë karrige plastike ngjyrë të bardhë. Zakonisht, e pi një kafe të mesme. Me kafe, zakonisht pi edhe ujë mineral ‘Kllokot”.

Sapo ulem, kamarieri, të cilin e përshëndes e bisedoj si me një të njohur, sjell kafenë me sheqer dhe gotën me ujë mineral.

Uji mineral me kafenë nuk pihen bashkë, zotëri i vogël, sikur më thonë të gjithë përrreth.

Unë, aty thellohem në mendime, nuk shikoj anash, por disi me një koncentrim intensiv, veçoj vetëm copat e qiellit. të cilat dalin nëpër gjethjet e blirit që mbulojnë me kurora të bukura tarracën.

Kalojnë disa javë. Sa ulem në karrigen time nga plastika e bardhë, më bie në sy një çift pleqsh, të cilët vinë zakonisht rreth orës tetë, ulen dhe pinë bashkë kafe. Ata mund të kenë nga shtatëdhjetë vjet dhe lënë përshtypje të një çifti zotërinjsh qytetarë. Ngjitin shkallët e tarracës ngadalë, shkojnë në karrigen e tretë që mbështetet për bliri dhe duke pëshpëritur mes vete, pinë duhan e shikojnë rrugën që shkon nga qendra e Prishtinës. Zotëriu ka cilindër, e mban gjithmonë në të djathtë, ndërsa nga ana e majtë i qendron gruaja, zonjë e veshur bukur, me vija harmonike e të holla në fytyrë. Ajo kërkon ndihmë, sapo bën të çohet apo të ulet. Mund të vuajë nga ndonjë reumatizmë kalimtare, por mund edhe të jetë e lodhur nga pleqëria. Zotëriu e ndihmon zonjën duke ngjitur shkallët e tarracës, ndërsa kur bën të ulet, i vjen në ndihmë edhe kamarieri.

Mirëmengjesi, thotë plaku.

Mirëmëngjesi, përgjigjet kamarieri, e mban zonjën plakë me kujdes për krahu.

Edhe unë filloj t’ua kthej “mirëmëngjesi’ zotëriut dhe zonjës. Ndodhte ata të arrijnë më parë në tarracë, por sa shkel shkallën e fundit, u them: Mirëmëngjesi! Ata ma kthejnë me ngrohtësi: Mirëmëngjesi! Nuk ndërrojmë fjalë më shumë. Nuk di asgjë për zotëriun dhe zonjën, por ndonjëherë rrallë, nuk i takoj në tarracë. Atëhere, vazhdimisht mendohem, mos janë duke ardhur nga rruga e majtë, apo mos ngjitin shkallët e drunjta, kanë shkuar në treg, u ka ndodhur ndonjë e keqe. Pi kafenë dhe pastaj iki i shqetësuar, pse mungojnë ata të dy në kafenë e mëngjesit.

Kamarieri më përsërit tregimin se ata vijnë zakonisht në orën tetë dhe nuk pinë tjetër, përpos kafe. I pinë nga dy. Kamarieri nuk di asgjë më shumë për ata zotërinj, pos se kanë ardhur para tre vjetëve nga Ferizaj dhe jetojnë me qira në një banesë aty afër, në rrugën që kalon në të majtë të tarracës së restorantit.

Mirëmëngjesi! -thotë.

Mirëmëngjes!- ia kthej.

Ata vazhdojnë të bisedojnë me një të folur të pazbërthyer, fare ulët. Unë shikoj. Ishte koha kur unë përgatitja provimet që vijnë si një lumë i rrëmbyeshëm. Do të notoj, apo do të mbytem si një i pashkathtë. Frikësohem. Filozofia është një shkencë e shkathtësive mendore.

Zotërinjtë i kanë të paguara kafetë për një muaj. I paguajnë në fillim të muajit, thotë një mëngjes qershori kamarieri, i shqetësuar se kishte dy ditë që ata nuk i shihte njeri, as në kafene, as në rrugë.

Pas shtatë ditë mungese, plaku vetëm ngjit ngadalë shkallët e tarracës, mbushur frymë, me një fytyrë të lodhur e të trazuar.

Mirëmëngjesi!- thotë.

Mirëmëngjes!- ia kthej.

Kamarieri ia çon kafen. Ai vë në anën e majtë cilindrin dhe pallton mbi gazetë. Merr pas pak gazetën, e hap dhe ndal shikimin në faqen e parafundit. Ndez cigaren, por tymi humb, nuk duket aspak në mëngjesin e ngrohtë të qershorit.

Dy, thotë plaku. Sikur më parë, gjithherë dy plus dy, shton duke shikuar herë pas here faqen e fundit të gazetës “Rilindja”.

Kamarieri ia çon kafet e para, pas gjysmë ore edhe kafet e dyta. Ai pi dy kafe, ndërsa dy të tjera rrinë anash, në të majtë, krejtësisht të paprekura.

Të nesërmen, përsëri, zotëriu vjen ngadalë, ngjit shkallët. Vë cilindrin në të djathtë. Hap gazetën e djeshme dhe ndal shikimin në faqen e parafundit.

Pi një kafe, ndërsa tjetrën e lë në anën e majtë të avullojë, derisa avulli pushon e filxhani mbetet i ftohtë dhe i paprekur. Aty, ku e vendoste zonja e tij plakë, përsëri kamarieri e vendos filxhanin. Dy, njërën afër tjetrës.

Mund të ketë shkuar në ndonjë rrugë përkohësisht zonja plakë, mendoj, ndërsa plaku zakonisht pi kafe vetë,e  tjetra mbetet në filxhan, pastaj edhe tjetra.

Zotëriu plak nuk flet, thith duhan dhe pastaj, rreth orës nëntë e tridhjetë, bëhet gati të ikë si një i pazakonshëm që le pas enigmën e madhe.

Derisa zotëriu pi kafenë i vetëm, ndërsa ajo e zonjës avullon, shpresoj se befas do të duket hija e vogël e saj, e mbajtur përkrahësh, dhe do të përshëndes me zërin e butë, rikthyes: Mirëmëngjesi1

Ai përpara se të iki, shikon edhe një herë nga kafja e zonjës, merr gazetën, që bëhet më e vjetër nga dita në ditë. Fytyra i prehet edhe më shumë. Vë cilindrin në kokën e vogël dhe pas një dite të mirë e të shkurtër, zbret shkallët e tarracës.

E lë gazetën më në fund.

Zonja ka vdekur, thotë kamarieri. Ja, shikoje! Zotëriu e harroi gazetën që mban përpara çdo ditë.

Në gazetë, njoh fytyrën e zonjës, ashtu të ëmbël, por çuditërisht të hareshme. Duket e re dhe, sigurisht është një fotografi gati rinie. “E përkujtojnë me mall të pashuar familja Goga nga Ferizaj, Prishtina, Munihu e Berna”.

Në fotografinë e zonjës lexoj emrin Shkurte Bala- Goga.

Zotëriu vjen vetëm, pi kafetë e veta, ndërsa aty në tavolinë mbeten dy filxhanë të mbushur. Mendoj, mund të jetë një dëshmi e diçkaje që ka ekzistuar, por që ekziston edhe më në formë të ndërruar.

Harmoni apo marrëveshje e paprishur shpirtërore?

Zbres shkallët e tarracës, pa ditur përse ndodh në një formë aq të natyrshme dhe aq të pazakonshme çdo gjë.

Kafetë ftohen në tavolinë, ndërsa zotëriu, të cilin ende e dalloj në turmën e madhe, zhduket në rrugën e majtë. Sa pleq të mirë ishin, thotë kamarieri me gazetën në dorë.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s